Frena y acelera,
frena y acelera,
y nunca a la inversa.
El tic-tac de mi cama
se ha vuelto melancólico.
Bebo té que se derrama
por mi vida
mientras me quedo dormida.
Frena y acelera,
frena y acelera.
Tic-tac,
tic-tac.
Mi cama se ha vuelto melancólica.
Los parches de mi alma
ya no tiene pegamento
ni para seguir durmiendo.
Tic-tac,
tic-tac.
No tengo sueño,
no tengo hambre,
no tengo sed ni rumbo fijo.
La perfecta silueta que se dibuja artista
tiene vistas en primera línea
al profundo dolor
de tu tristeza.
No hay sitio para dos.
Tic-tac,
tic-tac.
Desorden. Confusión.
Pereza de seguir siendo yo misma.
Tic-tac.
O'clock!
--BCÁ--

3 comentarios:
Non debes de sufrir por ser ti mesma,debes ter ganas de selo
Bibi, que tal por Paris? Eu teño a convicción que é unha cidade demasiado empalagosa, aínda esoutro día coñecín a unha parisina e solteillo, ante a súa atónita mirada,como pensando "que carallo me andas a contar?!?!?!"...
Lara como che vai todo? Preparada para comer o bacalhau?Noraboa polo blog, faime compaña estas duras noites de inverno en Escandinavia,jejeje!
Un bico!
Pereza de ser 1 mism cuando lo q se lleva es convertirse en un semáforo: un día una cosa, otro día otra... y eso está bien para no aburrirse, pero no para... ser.
Publicar un comentario